Autor/a: usdggal

ACLARACIÓNS SOBRE A SITUACIÓN DE ABUSO E FRAUDE DE LEI

Dende USDG-CUT queremos compartir con todos os temporais, substitutos e interinas de todos os corpos do ensino este texto, elaborado por compañeiros da PI-España e adaptado e acotado por nós ás características propias do persoal de Educación en Galicia. Só pretendemos clarificar as múltiples dúbidas que xorden arredor da avalancha de demandas de fixeza presentadas por temporais de todas as administracións públicas ante o inminente pronunciamento do Tribunal de Xustiza Europeo.  É un texto longo, xa que profunda nas dúbidas máis comúns, igual de longo que o tempo que leva a Administración cos seus abusos sobre os empregados públicos, aqueles +de carácter inicialmente temporal pero que prolongaron a súa condición máis aló do marco legal establecido e por causas alleas ao seu control.

USDG-CUT non busca máis que proporcionar información real e actualizada ás compañeiras afectadas, xa que os sindicatos do ensino en Galiza non están a dar información algunha sobre o que está a pasar, salvo que o propio interesado tome a iniciativa, correndo o risco de perder o seu posto de traballo ou empeorar as súas condicións laborais tralo falso proceso de estabilización convocado por algúns deses sindicatos xunto co Ministerio de Facenda e de Educación de España.

Resultado de imaxes para SOGA AL CUELLO

Se algunha compañeira precisa información máis precisa ou sobre algún aspecto non aclarado neste escrito, pode poñerse en contacto connosco polas vías habituais e axudarémoslle no que poidamos.

1º) A SITUACIÓN DE ABUSO OU FRAUDE DE LEI.

A temporalidade reiterada no tempo nos cadros de persoal das administracións públicas, é contraria á Directiva comunitaria 1999/70 sobre traballo de duración determinada, a Constitución, a Resolución 2018/2600 do Parlamento Europeo, o Estatuto Básico do Empregado Público e o Estatuto dos Traballadores.

A alta temporalidade dos cadros de persoal mantida no tempo, e a pesar do falso proceso de estabilización, favorécenos á hora de formular unha demanda polo exposto anteriormente.

A DIRECTIVA EUROPEA 1999/70

A Directiva contempla a prohibición aos empregadores, tanto públicos como privados, do abuso na temporalidade sucesiva: se hai máis de tres meses entre contrato e contrato deixa de ser sucesiva. Indica que as lexislacións estatais deben sancionar aos empregadores que cometan ese abuso.

Ademais, precisa que a sanción na lei non pode ser  o despedimento do traballador, senón que debe ser a transformación en fixo do empregado eventual ou o pagamento dunha indemnización “proporcional, eficaz e disuasoria”.

** PRINCIPIOS RECOLLIDOS NA DIRECTIVA:

1) Non discriminación entre empregados públicos fixos e temporais en ningunha condición do traballo.

2) O principio máis importante: interdición do abuso na relación da contratación temporal sucesiva: só se admite o emprego temporal para substitucións xustificadas (baixas, excedencias…)  e non para cobertura de prazas estruturais. 

SITUACIÓN DE ABUSO NA TEMPORALIDADE POR PARTE DA ADMINISTRACIÓN

Sentencia Europea 14/2016:  prohibición de destinar a un empregado temporal a realizar funcións propias do persoal laboral fixo.Non é asumible que o empregado temporal sexa destinado a atender necesidades que non son provisionais, urxentes, excepcionais, extraordinarias, transitorias, senón duradeiras, estables e permanentes do servizo: España non está loitando contra o abuso. A Europa si lle interesa para evitar diverxencias nas condicións laborais dos traballadores comunitarios.

TIPOS DE ABUSO/FRAUDE COMETIDOS POLA ADMINISTRACIÓN PARA TRABALLADORES REGULADOS POLO EBEP

O artigo 10.4 do Estatuto Básico do Empregado Público sinala que os postos cubertos por interinos que ocupan praza “teñen que incluírse na oferta de emprego que corresponde ao exercicio no que se produciu o seu nomeamento e, senón fose posible, na seguinte, salvo que se resolva a súa amortización” A incorporación no terceiro ano como máximo.

Se é superado o prazo de 24 meses prodúcese unha situación de abuso incompatible coa normativa da Unión Europea ou a partir de tres anos, se é un contrato por programas.

Non se sabe onde vai fixar o abuso a UE:

1) Nos prazos que dita a Lei (contratos reforzo, por programas, interinaxes + 24 meses por 30).

2) Na rotación de postos con iguais funcións (substitucións rotativas con alternancia de vacantes).

3) Nas substitucións. As substitucións son legais, pero depende do modo en que se leven a cabo esas contratacións.

4) Exceso de temporalidade (funcións de persoal fixo) non urxentes, excepcionais, transitorias…(xubilacións coñecidas, cobertura vacantes programadas…todo menos substitucións imprevistas)

5) Outros…

NON PODERÍAN SOLICITAR FIXEZA AS SUBSTITUCIÓNS EXCLUSIVAMENTE DE: excedencias, liberados, baixas, reducións de xornada,… Porén, esta norma é xeral, pero no caso da Consellería de Educación, a Xunta non cumpre a lexislación porque non figuran nos contratos temporais de substitución a causa/s da cobertura da praza como marca a lei e polo tanto o traballador sofre indefensión ante esta indeterminación do carácter do seu contrato.

Excepcións ao anterior:

***Cobertura dalgunhas excedencias que teñen límite no tempo (comisións de servizos, direccións, técnicos…) que deberían saír nos dous anos as súas prazas como vacantes e non o fixeron, co que si se superou prazo (24 meses) están en fraude de lei tamén, aínda que sexa unha substitución. A reserva do seu posto de traballo é por dous anos, despois ten que saír como vacante. Pódese reclamar a fixeza no posto polo interino que cobre a praza.

***Substitucións sucesivas con alternancia de vacantes con duración superior a 24 meses. Unido a máis factores (non convocadas oposicións en prazo, alta temporalidade, idénticas funcións que o persoal fixo…)

C662DF93-0BC9-4F65-B975-14D2394755DA

2º) A SANCIÓN DO ABUSO E A FRAUDE.

Determinado o abuso hai que buscar sanción e aplicar as súas normas polos Estados membros. A normativa comunitaria non impón sanción nin normas para solucionar e evitar futuros abusos.

Os Estados membros teñen a obriga de fixar a sanción ao empresario (Administración) causante do abuso.

A sanción ten que ser: efectiva, proporcionada e disuasoria para evitar que o empregador siga abusando de temporalidade.

Os Estados membros escollen o tipo de sanción a impoñer cumprindo con estes criterios.

Exemplos:

En Grecia: fixeza para todos os interinos temporais en fraude de lei.

En Italia: solucións

a) escollen sanción económica, adxudicando unha indemnización ao traballador de 20 días por ano traballado. Ao Tribunal de Xustiza da Unión Europea parécelle insuficiente esta sanción ou indemnización porque non é disuasoria, xa que non supera a cantidade dunha indemnización laboral por despedimento. Pero, finalmente apróbaa porque se engaden outras medidas sancionadoras que a converten en disuasoria e que son:

1) Multa á autoridade administrativa (Conselleiro, Ministro, Alcalde…) con perda de retribucións e restitución ao Tesouro Público as costas e indemnización dadas ao traballador.

2) Prohibición de contratación en tres anos á Administración empregadora

3) Indemnización á traballadora.

b) Sentenza Mascolo: determina fixeza ( para os profesores) porque cando se reclamou non había sanción fixada pola Administración, tal como pedía Europa, para solucionar o abuso da temporalidade.

En España non se fixou aínda sanción para loitar contra o abuso, tal como pide a normativa europea. (ISTO É CLAVE PARA A DEMANDA E O RECURSO)

O 9 de marzo de 2018, as organizacións sindicais CCOO, UGT e CSIF, e o goberno asinaron o II Acordo para a Mellora da Función Pública impulsado por Montoro. Este acordo, en continuidade co asinado en marzo de 2017, co que se pretendeu reducir a temporalidade ao 8%, promovendo supostos procesos selectivos de estabilización e consolidación, a través do concurso-oposición para prazas vacantes en fraude de lei e de oposición libre para prazas vacantes dos últimos tres anos, todas nas mesmas condicións e de acceso libre e probas eliminatorias, eliminando o concurso en Educación, foi a única medida tomada.

A solución que ofrece España vai en contra da normativa europea, ademais de en contra da interna, ao non sancionar á Administración empregadora causante do abuso. Non está dentro das SANCIÓNS posibles á situación de abuso ou fraude de lei que Europa dita: TRANSFORMACIÓN EN FIXOS OU INDEMNIZACIÓN DISUASORIA.

É a administración, e non os traballadores públicos, a que incumpriu a normativa no momento no que, para cubrir prazas estables, estruturais, non convocou oposicións, saltándose o Estatuto Básico do Empregado Público (artigos 10 e 70), o Estatuto dos Traballadores, e as directrices europeas. Comete así 3 fraudes:

– a primeira, unha fraude na contratación, ao contratar a persoal temporal para realizar funcións propias do persoal fixo. Todos, salvo substitucións que obedezan a necesidades urxentes, puntuais ou transitorias…

– A segunda, ao non convocar oposicións no ano de contrato ou ao sumo en dous anos. Nonse trata dunha gran oferta de emprego público, de feito, non se crea nin un só posto novo, son prazas ocupadas por interinos e temporais de longa duración, aos que no se lles deu a oportunidade de revalidar a súa praza cando correspondía. Ao convocalas agora, atopámonos con unha media de idade de 40-50 anos no cadro de persoal de interinos temporais.

– A terceira, ao non incluír todas as prazas vacantes e/ou necesarias para cubrir as necesidades estruturais nas ofertas de emprego público.

Resultado de imaxes para fraude de lei europa

3º)  ACUDIR A EUROPA.

HAI 2 VÍAS PARA ACCEDER AO DEREITO EUROPEO:

1. Un xuíz dun Estado membro formula cuestións prexudiciais ao TXUE (Tribunal de Xustiza da Unión Europea)

No 2006 os Estados membros seguían a incumprir a Directiva Europea e non fixaron normas internas para sancionar o abuso de temporalidade. O TXUE no 2006 emitiu unha sentenza que serviu de patrón a pronunciamentos que chegaron máis tarde e que sinala que en ausencia de sanción ao empregador por abuso de temporalidade na lexislación nacional “o castigo debe determinar a fixeza do traballador” E di que é “indispensable” establecela. Si ou si.

Esta sentenza é moi importante no noso caso, xa que en España non se estableceu unha sanción ao abuso de temporalidade. O Goberno argumenta que a sanción é o proceso de estabilización asinado cos 3 sindicatos, pero isto non supón ningunha sanción para a Administración empregadora, senón para o traballador. Por isto, na opinión de Javier Arauz a sentenza non pode ser outra que a transformación en fixos, ao non haber sanción establecida a día de hoxe para o abuso da contratación temporal. Se a houbese non habería un millón de interinos, máis de 450.000 de longa duración. Se a UE ditamina que en España non se fixou sanción, a única sentenza posible é fixeza, conclúe o letrado.

Ante a pregunta de por que no se obrigou a España a establecer esas sancións como Europa pedía desde hai anos, a resposta é que ninguén denunciara situacións de abuso de temporalidade en España con anterioridade a 2014, ano no que comezan as demandas de diferentes colectivos, tamén individuais … Denéganse moitas, pero hai 2 xulgados de Madrid (8 e 14), que ven fundamento nas demandas e deciden formular cuestións prexudiciais ao TXUE (8 preguntas concretas para evitar respostas ambiguas). A raíz destas cuestións prexudiciais, suspéndense os procesos contenciosos, que reclaman a fixeza, á espera de que o Tribunal de Xustiza da Unión Europea se pronuncie, en moitos xulgados de Madrid, Sevilla, Tenerife… A Audiencia Nacional tamén suspende en providencia procesos contenciosos na mesma liña.

E para entender a insistencia das OOSS “traidoras” no éxito do seu falso proceso de estabilización e a súa insistencia en frear as demandas de fixeza entre funcionarios interinos sometidos ao EBEP, contrapoñéndonos ao funcionarios interinos laborais sometidos ao ET, temos que sinalar que OS LABORAIS TEÑEN UN PLUS PARA OBTER A FIXEZA, PERO ISO NON QUERE DICIR QUE OS FUNCIONARIOS INTERINOS NON A POIDAN OBTER, obviando xa o feito da diferencia de trato por parte dos supostos representantes dos traballadores segundo a natureza do seu contrato coa Administración incumpridora.

Os laborais,na norma interna do Estado español xa teñen dada unha solución previa,  que é a figura do INF, Indefinido Non Fixo, figura que non está recoñecida para funcionarios interinos. Porén, esta solución á UE non lle vale porque non atalla o problema, senón que supón máis temporalidade, e non está recoñecida como sanción ao abuso de temporalidade.

No 2013 un xuíz de Granada xa dicía que esta figura non cumpría coa normativa europea e elevou cuestións prexudiciais a Europa. En decembro de 2014 Europa dita Auto no que di que non se recoñece a figura de INF, xa que é igualmente un traballador temporal, polo que isto non pode establecerse como sanción ao abuso da temporalidade. Un Auto dítase cando algo é clarísimo e unha Sentenza cando non é tan claro ou máis discutible.

Tras todo o exposto, conclúese, que se non hai sanción establecida, e non a hai a día de hoxe, a sanción ten que ser só a fixeza, tal como di Europa e acorde a unha norma interna que xa existe (EBEP): ao pasar de máis de 2 anos como temporal converterse en fixo: o artigo 10.4 do Estatuto Básico do Empregado Público sinala que os postos cubertos por interinos que ocupan prazas “teñen que incluírse na oferta de emprego que corresponde ao exercicio en que se produciu o seu nomeamento e, se non fose posible, na seguinte, salvo que se resolva a súa amortización” A incorporación no terceiro ano como máximo. Se se supera o prazo de 24 meses, prodúcese unha situación de abuso incompatible coa normativa da Unión Europea.

As LEIS SOBRE INDEMNIZACIÓNS cambiaron moito nestes últimos meses. Nelas chégase a recoñecer que en España non hai sancións fixadas para o abuso de temporalidade. Outra razón máis para crer que só pode ser a fixeza a sanción que se estableza.

Hai 3 pronunciamentos ou novidades moi importantes:

  1. 11/2018 TXUE: As indemnizacións que hai no noso país en caso de abuso son as do Estatuto dos Traballadores e para laborais (33 días por ano de servizo) pero non para funcionarios interinos. A sentenza di que non compren coa Directiva Europea, porque Europa pide indemnizacións disuasorias e estas do ET cóbranas os fixos e os temporais. Non hai indemnizacións específicas e exclusivas para os temporais en fraude de lei.
  2. 16/3/2019 TS Sala do Social: esta sentenza sobre persoal laboral, foi mal interpretada, pode que intencionadamente e difundida desa forma nos medios: estívose a falar de que nela dise que os interinos non teñen dereito a indemnización. En realidade, o que di a sentenza é que aplicando a Claúsula 4 do Acordo Marco (aplicando o dereito de non discriminación) non teñen dereito á indemnización. Seguindo o criterio do TXUE, no apartado 4 di que, no caso de abuso na temporalidade, en España non existen indemnizacións disuasorias e específicas para loitar contra o abuso da temporalidade, polo que a sanción non pode ser outra que a transformación en fixos. (É dicir, que se non hai sanción establecida a única solución é a fixeza). En España non hai indemnización (3/11 TXUE) posible para cumprir a Directiva Europea.
  3. 26/9/2018 TS: en España calquera indemnización que puidese establecerse non cumpriría a Directiva porque no é disuasoria. En España as indemnizacións son compensatorias (compensan gasto ou dano), non disuasorias (penalizadoras, para que deixe de abusar da temporalidade) E o ordenamento xurídico só fala das compensatorias.

2. A segunda vía para chegar a Europa sería a denuncia ao Estado membro ante a Comisión Europea e  que esta traslade o problema ao Parlamento Europeo no seu nome e dite unha Resolución.

Ante a avalancha de denuncias que lle chegaronn á Comisión, ditou unha resolución moi importante: Resolución do 31 de maio de 2018 /2600 do Parlamento Europeo: nela póñense de relevo que o paso dun contrato de duración determinada a un contrato indefinido supón unha medida para previr e sancionar coa maior efectividade o abuso dos contratos de duración determinada, no sector público e no privado, e ten que ser clara e incluída sistematicamente por todos os Estados membros da UE nas súas respectivas normativas laborais.

O Parlamento explica ademais que esta transformación en fixo do empregado público contempla tamén a posibilidade de que o traballador afectado “obteña a reparación dos prexuízos sufridos no pasado”. Así, algúns letrados, xunto coa reclamación de fixeza piden indemnización de 18.000 € por danos morais en concepto de angustia por precariedade de emprego. Este importe é o habitual para indemnizacións por danos morais de difícil demostración, xa que non se aportan probas (informes médicos psiquiátricos…) É máis, se un Estado membro opta por penalizar o abuso da temporalidade cunha indemnización ao afectado por este abuso, esta indemnización será axeitada, disuasoria e eficaz para compensar os danos sufridos”

En resumo, a Resolución indica que no caso de abuso, a única solución é a transformación de temporal en fixo. Ademais recomenda aos Estados membros que modifiquen a normativa interna e fixan como sanción a conversión do temporal en fixo e non a indemnización. Por tanto, un traballador temporal non pode ser cesado despois de que se probase o abuso da situación temporal sucesiva xa que sería prevaricación.

Todo isto parece apuntar exclusivamente á fixeza como modo de solución.

Resultado de imaxes para denuncia europea

4º) RECLAMACIÓN PREVIA E DEMANDA

POR QUE NON ESPERAR Á SENTENZA EUROPEA PARA PÓR A RECLAMACIÓN PREVIA?

1) Para a transformación da relación temporal abusiva nunha relación fixa, a relación debe estar viva. Se hai cese definitivo sen novo nomeamento esperable que non rompa o vínculo, debe demandarase pedindo indemnización, non fixeza.

Débese solicitar que o proceso ou as prazas discutidas non saian a OPE ou no CXT na nosa demanda. Se esas prazas non fosen retiradas unha vez que a sentenza saíra, se é fixeza, habería que incorporalos aos seus postos, xa que no momento no que se cursa a reclamación previa, conxela a situación laboral (recoñécese que somos fixos nos nosos postos desde a data na que se presenta a reclamación previa)

2) O goberno de España pode fixar sanción en calquera momento (unha disposición adicional en calquera lei pedindo indemnización), antes ou despois da sentenza, sen ter logo posibilidade de pedir a transformación en fixeza.

O despacho que formulou a prexudicial cre que isto pasará despois da sentenza por varios motivos: polos tempos xa que a sentenza está prevista para outubro co adiamento das conclusións da avogada da UE; polo balbordo das eleccións; porque a día de hoxe non hai cartos para fixar unha sanción con indemnizacións disuasorias para todos os interinos en fraude de lei.

Pero, unha vez que sentencie Europa, si é fixeza, sacarán rapidamente unha lei, xa que é o único mecanismo que terían para evitalo, unha lei española que ditaminaría indemnización económica. Isto suporía non poder acollerse á sentenza Europea aínda que a lei interna fose en contra da normativa europea. Habería que litigar durante anos contra a lei de marras, para conseguilo. E o que quere o Estado é dilatalo para que moitos se esgoten no camiño ou os nosos petos e só uns poucos aguanten ata o final do proceso e logren recoñecemento de fixeza.

Por que o Gobierno non sacou xa o Decreto-Lei?

Na actualidade hai máis de 450.000 temporais de longa duración e un total dun millón de interinos. Co proceso iniciado de “estabilización”, que non é tal porque é de acceso libre, o obxectivo é reducir a temporalidade ao 8%. Co 8% si se poden permitir fixar e pagar indemnizacións disuasorias. Este proceso sigue en marcha e queda unha última convocatoria que pode ser masiva para chegar ao obxectivo. E axilizarase máis en canto Europa dite sentenza se é favorable e fala de transformación en fixeza como sanción, xa que España non estableceu ningunha sanción tal como requiría a Unión Europea.

Se se inicia o proceso de demanda antes de que saia o Decreto Lei, e despois de que Europa se pronuncie, (previamente farase a reclamación previa), polo principio de retroactividade de norma desfavorable (art. 93 da Constitución española) non poderán aplicala aos que demandaran fixeza.

POR QUE NON ESPERAR AO RESULTADO DA DEMANDA E SUMARNOS DESPOIS?

Demostrar que se cometeu abuso por incompatibilidade coa Directiva Europea é unha situación persoal e diferente para cada demandante. Determínase a sanción en función de cada caso persoal. A reclamación previa pode ser colectiva, aínda que logo aparece cada caso individualizado explicado.

Non se espera á senteza europea pola urxencia dos prazos (traslados, oposicións, posibles Decretos ou Leis que eviten fixeza…) Se cesamos antes ou sae unha lei interna fixando indemnizacións, non poderemos solicitar fixeza ou en todo caso, sería máis custoso e longo. Hai un risco maior.

PASOS PARA UNHA DEMANDA

1) Contactar co avogado ou asesoría xurídica que cada quen considere apropiado, sen esquecer que os prezos varían ata un 2000% entre as asesorías sindicais implicadas, no ensino en Galiza só USDG-CUT, e os despachos privados.

2) Presentación de Reclamación Previa. A situación que se reclama conxela a situación no momento da Reclamación Previa(contrato ao 100%, 50%, turno de tarde, centro de traballo…) Dise que somos fixos nese posto no momento de poñer reclamación. Esta reclamación é obrigatoria antes de acudir ao Contencioso-Administrativo, para funcionarios interinos e non se pode solicitar ir directamente a demanda sen este trámite, algo que nos axuda a gañar tempo ata que Europa se pronuncie.

A Consellería debería a continuación excluír a praza no seguinte proceso de CXT e OPE, en vez de paralizar todo o proceso a causa da reclamación. Paralizar unha OPE é case imposible polo interese xeral. Se non o fixeran e a sentenza fose fixeza, esa praza correspondería ao demandante. En Madrid paralizáronse xa no Concello e na Comunidade sacáronse das listas as prazas discutidas nalgúns casos. Cada xulgado é un mundo.

É máis fácil que se exclúan as prazas da oposición ou traslados se non foron publicadas as listas dos procesos? Como afecta todo isto ás persoas ás que as súas prazas sairán a traslado, á hora de realizar o proceso de reclamación e demanda (prazos, dificultades…)?

As persoas con prazas suxeitas a traslados aínda teñen que darse máis présa para non ser cesados sen haber posto a Reclamación Previa. E, unha vez posta, se a administración as saca igual no CXT e a sentenza é fixeza, serán reincorporadas a eses postos como fixos recoñecidos desde a data da Reclamación Previa. O dereito á praza nace cando se solicita. O primeiro en reclamala en dereito ten máis dereito. Se a reclamación foi previa á oposición ou CXT, o dereito do demandante xurde primeiro. Cesaríase nun futuro ao traballador que ocupa o posto ou trasladaríase. É un problema que xeraría a Administración, estando advertida, solicitada e ameazada polos reclamantes desas prazas, por non retirar esa praza, e terá que solucionalo coa incorporación da reclamante/demandante, indemnizacións por danos, …

3) Agosto é inhábil xudicialmente polo que non computa para prazos.

4) 3 meses de silencio administrativo. É o prazo mínimo a esperar para interpoñer a demanda.

5) O xuízo de Araúz en Luxemburgo coa cuestións prexudiciais resolverase ao longo de setembro-outubro. Falta o informe da avogada xeral, adiado tras nota o día 5 de setembro, e a sentenza.  Este letrado cre na fixeza coma única solución a ditar.

6) Demanda xudicial. Xuízo con sentenza europea ditada porque sen ela os tribunais de xustiza españois poderían contestarnos desfavorablemente.

En que casos no se interpón demanda, trala Reclamación Previa, e por que?

Se a resposta de Europa é favorable (transformación en fixeza), xa non será necesaria; se a sentenza é a indemnización disuasoria pódese presentar Recurso pedindo indemnizacións maiores das que fixe o goberno unha vez cesados.

Non pode sentenciar outras solucións pola propia normativa europea actual (fixeza ou indemnización disuasoria. E no caso de non establecer sanción (España) só fixeza).

Resultado de imaxes para cese trabajador

5º) CASOS CONCRETOS

CASOS DE CESE E SEN EXPECTATIVA DE RENOVACIÓN DE VÍNCULO

Faríase un Recurso de cese no que se pode pedir:

1) Nulidade do cese. Se se puxo Reclamación Previa ao cese, á OPE e ao CXT, a situación queda “conxelada” e por tanto “viva”. Se a sentenza da UE di que a sanción é a transformación en fixos e césannos sería prevaricación. Se o cese, se produce sen Reclamación Previa non é nulo.

2) Transformación en fixo (moi difícil porque a relación non está viva. Non hai relación que transformar. E máis complicado, aínda que non imposible e dependerá do risco a asumir polo demandante.

3) Indemnización disuasoria e/ou sanción económica (segundo normativa europea nov/2018): abonar o soldo desde inicio do cese ata a reincorporación ao traballo; por danos e prexuízos; por perda de oportunidades (idade); por danos morais

PERSOAL PRÓXIMO Á XUBILACIÓN

As persoas que estean próximas a xubilación (+60-62 anos) interésalles máis demandar solicitando indemnización que fixeza. Faise cando os cesen e non agora.

INDEFINIDOS NON FIXOS POR SENTENZA OU EN VÍAS DE SELO

É un erro coa lexislación actual solicitar esta figura, xa que non supón fixeza e estas prazas están incluídas nos procesos selectivos. Con esta figura césase igualmente. O que se gaña é dereito a unha indemnización (20 días por ano traballado, compensatoria) moi inferior ao que di Europa (disuasoria).

Esta figura xorde cando a Directiva Europea non estaba en vigor. Pero, unha vez que entra en vigor, Europa non a recoñece. Para o TXUE os indefinidos non fixos son igualmente persoal interino temporal, que non cumpre coa súa normativa (aporta máis temporalidade).

O obxectivo da Directiva comunitaria é evitar a temporalidade no emprego e para iso sanciónase á Administración que abusa. Por tanto, a Administración non pode solucionar a temporalidade con máis temporalidade e máis abuso, xa que INF segue sendo temporal.  A súa condición non aporta estabilidade ou fixeza.

Son incompatibles ambos procesos (indemnización laboral por cese, non disuasoria, e fixeza) Recomendamos demandar por fixeza e, no caso de non conseguilo, entón pedir indemnizacións, pero tal e como a normativa europea dita, disuasoria. Moi diferente a 20 días por ano traballado.

Como actuar os que xa solicitaron INF:

1) Para a xente que estea en trámites, solicitando esta figura recomendamos desestimala por silencio ou retirala, se non se produciu o xuízo.

2) Os que xa son indefinidos non fixos por sentenza, xa sexa porque gañaron no Tribunal de Primeira Instancia, Superior ou Supremo, aínda que estea recorrido pola Administración, non teñen que facer nada. Simplemente serían indefinidos non fixos no momento de interpoñer a Reclamación Previa.

3) Os que teñen data de xuízo moi próxima, é mellor que esperen a que pase. Se a Administración dixese que se está a concorrer en litispendencia (pedir 2 cousas contraditorias simultaneamente) habería que desistir dunha delas (pedir fixeza ou pedir indefinido non fixo). Desístese sen renunciar aos dereitos. No caso de ser favorable a sentenza do xuízo INF non terían que facer nada máis que presentar a Reclamación Previa. E, se se perdese aconsella non recorrer o INF e centrarse na fixeza.

A condición de indefinido non fixo pódese solicitar en calquera momento, tamén despois do cese polo que sempre é mellor desistir, se non se gañou, e optar a fixeza ou indemnizacións disuasorias neste momento.

SITUACIÓN ANTE O CONCURSO- OPOSICIÓN

Realmente é oposición–concurso, xa que primeiro é a oposición e hai que aprobala e, despois faise o baremo de méritos (antigüidade e formación).

O feito de que os grandes sindicatos invoquen sempre á Constitución (libre concorrencia, igualdade, méritos e capacidades…) para dicir que só se pode acceder por oposición ou concurso oposición, primeiro é mentira, xa que tamén se establece a forma de concurso (de méritos exclusivamente), que é o que tiñan que ter asinado. E, segundo, e máis importante é que: a normativa comunitaria é superior á interna e, por tanto, “dá igual” o que a Constitución, ou o EBEP diga. Se en Europa a normativa di que hai que dar fixeza ou indemnizacións disuasorias a todos os que estamos en fraude de lei ou abuso (que xa deberían poñer todos os Estados membros), e ante a ausencia de sanción (caso España) só queda a fixeza, tanto ten o que apareza na Constitución. Non hai que poñerse a discutir sobre como a interpretamos cada un. Hai que falar de normativa comunitaria que é a que realmente está por riba.

Ante a pregunta de se hai algunha contradición ou problema ao exame tendo presentada a Reclamación Previa e/ou demanda a resposta é que non. Garantías de gañar fixeza  ao 100% ninguén pode telas, así que é mellor intentar asegurar a praza por ambas vías. Non hai ningunha imposibilidade legal que o impida e ademais non facelo levaría a exclusión das listas de interinos. O obxectivo é obter fixeza, polo medio que sexa. Se hai sentenza de fixeza en Educación será antes da próxima OPE ou CXT e nese caso teremos segura xa a praza.

OS SINDICATOS ASINANTES DO ACORDAZO

UGT , CCOO e CSIF, asinantes do Acordazo, e CIG, STEG e ANPE xa falan de demandas de fixeza para o seus afiliados fóra do Ensino, tras ter negado o problema existente ante representantes do profesorado temporal reunido con eles. CSIF en Galicia ademais non asinou o acordo de estabilización autonómico e litixa en ámbitos do laboral contra a Xunta de Galicia.  

UGT en Andalucía sacou agora campaña co tema da fixeza, porén os seus afiliados pídenlle que se opoñan ao Acordazo, xa que eles son os interlocutores e cómplices co goberno e que usen esa canle para defender o que agora lles parece xusto (fixeza), e que non sexa usado como arma para gañar votos nas próximas eleccións. Que vaian en contra da falsa estabilización a través dun concurso-oposición e pidan que sexa por concurso de méritos, garantindo igualmente a fixeza e sen necesidade de demandar ou pleitear para os afectados.

Os sindicatos asinantes do Acordazo están a perder votos e afiliados que castigan o seu comportamento nestes anos a favor de sindicatos de nova creación que loitan polos temporais en pé de igualdade cos demais compañeiros.

Advertisements

DIRECTIVA EUROPEA 1999/70/CE: ACORDO MARCO SOBRE O TRABALLO DE DURACIÓN DETERMINADA

CLICA AQUÍ PARA VER A DIRECTIVA COMPLETA

CLICA AQUÍ PARA VER A DIRECTIVA COMENTADA POR ARTIGOS

Resultado de imaxes para derecho union europea

USDG-CUT informa: 
ante as dúbidas que xenera a aplicación da normativa europea, «prevalía», (termo mal empregado, o correcto é PRIMACÍA) no relativo á cuestión das demandas de fixeza:

o principio de PRIMACÍA do dereito da UE vén consagrado nunha sentenza do TXUE moi famosa que se chama Costa contra Enel e que é do 1964. Por outra banda está o principio de efecto directo, sentenza Van Gend en Loos, de 1963.

En virtude do principio de PRIMACÍA, o Dereito da UE intégrase no Dereito dos Estados Membros (no noso caso isto é admitido constitucionalmente, art. 96 CE, e mediante a firma do Tratado de Adhesión á UE do 1986).
As regras para ver como operan eses dous Dereitos sobre os cidadáns veñen definidas nestes principios. No caso de colisión de normas, a nacional deixará de aplicarse en favor da comunitaria. Os Estados xa non poderán lexislar de forma directamente contraria ao que estableza o Dereito da UE.

O principio de efecto directo permite invocar nun xuízo normas de dereito comunitario.

No dereito da UE hai varios tipos de normas, coma se fosen varios tipos de “leis”), en resumidas contas son: a Directiva e o Regulamento (que non ten nada que ver co regulamento español).
A Directiva é a máis empregada, é vinculante, obriga aos Estados non aos ciudadáns, require que o Estado dite unha norma súa que “traspoña” a Directiva e así queda incluída como Dereito Nacional. España non adoita ser dilixente á hora de traspoñer. Por iso, creouse o principio de efecto directo das Directivas.

A Directiva, e aquí vén o importante, fixa obxectivos a acadar na UE, pero non establece de forma determinada e detallada como acadar ese obxectivo. Desta maneira, os países da UE teñen que acadar o mesmo obxectivo (por exemplo, evitar o abuso na temporalidade), pero cada Estado pode facelo como considere -logo a UE encárgase de comprobar que efectivamente, o medio ou mecanismo elixido sexa idóneo para acadar o resultado, e o acadase; de aí que cese máis indemnización ou oposicións masivas fosen rexeitadas como mecanismos para acadar o obxectivo da Directiva.


O Regulamento diferénciase en que establece o obxectivo e como se ten que acadar. Como deixa pouca marxe de maniobra aos Estados, recórrese pouco a el (a fin de contas, os Estados son a UE).
O decisivo, e aí o seu erro, é pensar que o Acordo Marco xa condena a España. En absoluto é así. Iso determinarano os xuíces españois caso por caso.

Tampouco é correcto pensar que por primacía do Dereito da UE, España non pode lexislar no sentido de redefinir a figura da fixeza ou, incluso, de que é un abuso na contratación.

España segue a ser un país soberano, e ten plenas  competencias lexislativas. No caso de demandar fixeza, serán os xuíces españois os que aplicarán a lexislación española cumprindo a Directiva.

TEXTO ORIXINAL DE SIE ( Sindicato de interinos de Educación)

DEMANDAS DE FIXEZA. ESTADO DA CUESTIÓN.

O próximo día 31 de agosto ou 15 de setembro, producirase a extinción do vínculo de moitos funcionarios interinos coa Administración Pública. Ante esta circunstancia o criterio de USDG-CUT, para as persoas que aínda non reclamaron, é o seguinte:

-As persoas que van continuar en virtude dun novo nomeamento: é convinte que reclamen co despacho que consideren oportuno por existir un abuso na contratación e unha fraude de lei, aínda que non haxa unha urxencia coma nos casos seguintes.

Por que reclamar antes de que o 5 de setembro a avogada xeral da Unión Europea emita o seu informe non vinculante sobre, entre outras cousas, a fixeza como solución ao abuso na contratación e a fraude de lei?

Desde o noso punto de vista, non é descartable que España reaccione ante os rumores de que a UE vai amparar as peticións dos funcionarios interinos españois e trate de amortiguar un posible golpe que lle chegue da UE e que lle impoña a obriga de facer fixos a aqueles interinos que se considere que estean en situación de abuso ou fraude de lei. Nesa obriga queda por definir que é ser fixo e que é estar en situación de abuso na contratación ou fraude de lei. Entendemos que esto último debe substraerse ao control do Estado membro, neste caso España, xa que se se permite que o infractor defina os requisitos para que se considere a un funcionario interino determinado na situación que dá dereito a obter a fixeza, a medida non será unha solución real, eficaz, eficiente e disuasoria (o que exixe a UE).

Pero, que ocorre co concepto de fixeza? Queda nas mans dos Estados membros definir esa figura nos seus ordenamentos xurídicos. Non é razoable esperar que a UE defina que debe ser a fixeza para un Estado membro concreto. Por tanto, é posible que España redefina nunha norma xurídica que vai entenderse por fixeza, limitándoa, matizándoa ou debilitándoa respecto do concepto actual que coñecemos. Ese tipo de normas, por ser limitativa ou restritiva de dereitos, non pode ter efectos retroactivos. É dicir, non se van aplicar aos que xa iniciasen a súa reclamación, só o farán para os que a fagan a partir da súa entrada en vigor.

En virtude do criterio de prudencia da asesoría xurídica da USDG-CUT , consideramos que é convinte reclamar sen demora, porque quizais España non reaccione, pero se esperamos que actúe da maneira máis beneficiosa para os seus intereses -como debemos facer sempre-, non é razoable pensar que si o fará?

-As persoas que non van continuar en virtude dun novo nomeamento: deben reclamar antes de que chegue o 31 de agosto ou 15 de setembro, para evitar reclamar tras a extinción do vínculo. Posteriormente, unha vez cesados, os que o fagan, poderán reclamar contra ese cese no prazo procesal correspondente.

-As persoas que non saben se van continuar ou non porque o saberán a principios de setembro: deben reclamar antes de que chegue o 15 de setembro para evitar reclamar tras a extinción do vínculo.

-As persoas que xa reclamaron, sexa cal sexa o despacho co que o fixesen, deben seguir as directrices do Letrado que xa os dirixe.

Texto orixinal de contido xurídico de SIE Valencia.

A CONSELLERÍA IGNORA O CATÁLOGO DE PRAZAS-RPT EN PRIMARIA NAS ADXUDICACIÓNS DO CADP

Resultado de imaxes para en el alambre

A USDG vén de presentar hoxe por rexistro reclamación formal refrendando a un grupo de compañeiras Mestras da Especialidade Lingua Estranxeira Francés, que denunciaron hoxe ante a Consellería a ilegalidade na adxudicación de prazas de Primaria no CADP.

Este proceder da Dirección Xeral de Recursos Humanos, non é exclusiva desta especialidade, aprezándose un absoluto caos e arbitrariedade na adxudicación a persoas por especialidades moi distintas das propias ou mesmo Funcionarios en prácticas que as van desempeñar nunha especialidade diferente á que aprobaron.

No caso das compañeiras de Francés, é salientable o feito de que vén mermadas de forma grave as súas prazas de traballo ao converterse en prazas de Primaria moitas das que figuran como da súa especialidade na Relación de Postos de Traballo e provisión de vacantes de Primaria desta Consellería.

Así a USDG-CUT rexistrou hoxe esta reclamación:

A Unión Sindical de Docentes de Galicia, USDG,

tras recibir diversas queixas do colectivo de mestres interinos da especialidade de Francés-597033, tras observar que nos últimos anos, tanto no Concurso Xeral de Traslados CXT, coma no Concurso de Adxudicación de Destinos Provisionais (CADP), diversas prazas da súa especialidade están a ser transformadas en prazas de Primaria, reducindo de forma considerable as prazas existentes de Mestres coa especialidade de Francés, deixando ademais a estas persoas sen adxudicar tampouco en Primaria, e incumprindo flagrantemente o Catálogo de Primaria ou RTP e a provisión de vacantes.

EXPÓN,

As prazas que deben saír pola especialidade de Mestres de Francés figuran nos diferentes catálogos publicados e acordados entre as OOSS da Mesa e a Consellería de Educación.

No Real Decreto 1594/2011, de 4 de novembro, polo que se establecen as especialidades docentes do Corpo de Mestres que desempeñen as súas funcións nas etapas de Educación Infantil e de Educación Primaria establécese:

  • No artigo 2 as especialidades docentes do corpo de mestres e unha delas é a de Lingua estranxeira: Francés en igualdade de condicións que as demais especialidades recoñecidas no RD.
  • No artigo 3 .3: o profesorado do Corpo de Mestres coas especialidades das diferentes Linguas Estranxeiras, Educación Física e Música, impartirá as áreas da súa especialidade e poderá impartir as áreas propias da especialidade de «Educación Primaria».
  • No artigo 4, adquisición de especialidades, no apartado 2 c): “por impartir as áreas propias da especialidade de Educación primaria durante tres anos, a partir da entrada en vigor deste Real Decreto, e en máis do 30 por cento do seu horario, nos supostos descritos nos apartados 3 e 5 do artigo 3, adquirirase a especialidade de Educación Primaria”.
  • Na disposición adicional primeira -Equivalencia entre Especialidades- no apartado 2 di: “o persoal funcionario do Corpo de Mestres das especialidades de «Primaria», «Idioma estranxeiro: Inglés» e «Idioma estranxeiro: Francés» queda adscrito ás especialidades de «Educación Primaria», «Lingua estranxeira: Inglés» e «Lingua estranxeira: Francés», respectivamente.
  • Que na disposición adicional terceira -Ensinanzas en Lingua Estranxeira en Educación Primaria- di: “as Administracións educativas regularán os requisitos de formación engadidos que se esixirán ao persoal funcionario do Corpo de Mestres para impartir nunha lingua estranxeira, unha área distinta á de dita lingua, en centros cuxos proxectos educativos comporten un réxime de ensino plurilingüe. Ditos requisitos, a partir do curso académico 2013/2014, acreditarán, ao menos, competencias dun nivel B2 do Marco Común Europeo de Referencia para as Linguas, na lingua estranxeira correspondente.

Na Orde do 12 de Maio de 2011 pola que se regulan os centros plurilingües na nosa Comunidade Autónoma.

  • Sección 3ª Profesorado dos centros plurilingües. Requisitos que deberá reunir o profesorado. O profesorado que imparta áreas ou materias non lingüísticas en lingua estranxeira deberá:

1. Ser especialista da materia que vai impartir en lingua estranxeira, ou estar en posesión da habilitación correspondente .

2. Acreditar o nivel B2 do Marco Común Europeo de Referencia para as Linguas (MCERL) o Que se volvan a asignar as prazas propias da especialidade de idioma estranxeiro: francés (597033) como é de dereito e norma.

  • No artigo 5. Profesorado no punto 2 … por medio de profesorado integrante das listaxes de aspirantes a cubrir postos en réxime de interinidade, coa debida competencia lingüística na lingua estranxeira correspondente.

A tenor de toda a lexislación exposta, concluímos que:

A Consellería de Educación está a saltarse e incumprir o establecido no RTP de Mestres, obviando dito Catálogo á hora de facer as adxudicacións definitivas do CADP e xogando coa provisión de vacantes que tamén incumpre.

Os mestres interinos da especialidade de Lingua estranxeira Francés, aínda non sendo adxudicados pola súa especialidade no CADP, están sobradamente capacitados e son competentes para desempeñar o seu labor docente en Educación Primaria, porén nas adxudicacións do CADP non recollen esta realidade, cando levan moitos anos impartindo as áreas de Educación Primaria e é recoñecida a súa adquisición desta especialidade por lei ao ultrapasar o 30% do horario impartido en Educación Primaria durante 3 ou máis anos.

A lexislación da Consellería de Educación da Comunidade Autónoma de Galicia non establece que para os Centros Educativos Plurilingües só deban ir mestres de Primaria con Inglés, na Orde sinalada só menciona a acreditación na lingua correspondente, polo que podería ser Francés tamén. Ademais, nas listas de interinos de francés existen moitos compañeiros e compañeiras que acreditan, ademais dun nivel B2 en francés, un nivel B2 en lingua inglesa co que se lle poden adxudicar prazas de seccións bilingües en inglés e en colexios plurilingües para impartir docencia nelas. En definitiva, pode adxudicarse Francés con bilingüe en Inglés se a praza orixinaria na adxudicación e presente no catálogo é de Francés no canto de cambiala por Primaria e non deixar no limbo a estes traballadores.

Por todo o exposto, a USDG,

ESIXE,

que se manteñan as prazas da especialidade de Francés, tal e como figuran nos catálogos RPT e na provisión de vacante, e non se cambien por outras de Primaria sen xustificación, ilegal e unilateralmente.

Que a administración cumpra a normativa vixente, outorgando ao persoal da especialidade Mestres Lingua Estranxeira: Francés, prazas pola quenda de Primaria no caso de teren impartido máis dun 30% de horario en Primaria no tempo legalmente establecido para a adquisición desa especialidade.

Que se respecten as especialidades en Primaria, sen esquecer que non se pode xogar cos postos de traballo do persoal docente, sexan definitivos ou provisionais, con anos de servizo prestados na Administración Pública e cunha situación de inestabilidade laboral permanente, estando moitos deles contratados de forma abusiva e en Fraude de Lei.

Secretariado Nacional de USDG, a 8 de Agosto de 2019

REFLEXIÓNS SOBRE O CADP DE PRIMARIA 2019-20

Os nacidos na década dos 60 e 70, incluso nos 80, crecemos escoitando a música dun grupo de éxito denominado Los Rápidos (primeiro), Los Burros (tempo despois ) , pasando a se chamar no seu momento máis exitoso El último de la fila, antes de disolverse finalmente.

Pois ben, esta nomenclatura musical ten moita relación co que esta agora a suceder co profesorado temporal da Administración, un paralelismo en negativo no que se nos detemos a pensar,sen entrar en números nin estatísticas, que diso xa se encargan outros, podemos plantexar como segue:
non podemos considerarnos Los Rápidos posto que levamos 10,15,20 ou máis anos traballando: vidas dedicadas ao ensino coa profesionalidade e o rigor propio a nosa profesión.
Los Burros tampouco, xa que moitos superamos xa os procesos unha ou varias veces en moitos casos, quedando atrapados na rede da temporalidade, debido ás pírricas OPEs daqueles anos…calificativo en todo caso atribuíble aos nosos empregadores si é que non estaban conformes coa nosa figura, salvo polo feito de sermos máis baratos e dóciles, ata que fomos conquistando dereitos e igualar condicións cos nosos compañeiros de carreira e agora xa estamos de máis.
Pero o que sempre fomos e onde temos discos de ouro….é en ser sempre os últimos da fila….sempre coa nosa música tensonada e sen saber cantos bolos teremos en campañas vindeiras, ou se os nosos discos se venderán ou non ao ano seguinte…ou incluso a expensas de que a nosa compañía nos quite do mercado porque xa non lle damos beneficio.
Pois señores…nós non somos os culpables de termos nacido naquelas décadas e peitear xa canas no presente, non somos culpables de ser cabezas de familia no económico e social, non somos culpables de ter fillos xa que hai un reloxo biolóxico facendo tic tac,non somos culpables de ter que comer a diario e pagar todos os nosos compromisos personais, non somos culpables de non crer nas OPEs nin nas academias….señores ,NON SOMOS CULPABLES.

Como quedamos tras o visto no CADP de mestres?…pois como estábamos hai 10 ou máis anos….cando unha substitución a 150 km de casa era motivo de festa e xolgorio. Xeneralizando en tramos de idade (e sabendo que hai erros e excepcións que confirman a regra e a tendencia) os de 20 ou 25 anos que non sacaron a súa praza terán case imposible meter a patiña por vez primeira no mundo laboral xa que por riba haberá moita xente ávida das substitucións que aparezan.

Os de 25 a 30…non terán opción de empezar coas interinidades, farán pequenas substitucións esporádicas que non lles permitirán trazar ningún tipo de plan vital ni ter proxectos de peso no persoal.

Os de 30 a 40…con 10 ou máis anos de servizo,volverán á casilla de saída substituíndo de maneira máis ou menos continua e cando lles sorría a sorte, algunha vacante nalgún punto da xeografía,porque xa nin as concilias concilian.

E, os máis maiores e con máis bagaxe , pois mellor non pensalo demasiado para non botarse a chorar…pelexar e defendernos con todas as nosas armas para defender o que temos e os compromisos persoais adquiridos froito só do noso momento vital e a nosa idade, sendo conscientes dunha máis que difícil reinserción laboral no caso de que isto rompa de todo.

Sabemos perfectamente que hai tantos prismas e enfoques como persoas…pero debedes ter claro que se non entras entre os afortunados que cruzan a porta das OPEs….a situación non é fácil e debemos unirnos e defendernos…. ampliarmos miras a futuro e irmos pola tan ansiada estabilidade que permita unha vida integral e estable.

Hai vías por explorar e temos que intentalo porque señores….. NON SOMOS CULPABLES!!!!

Carlos Sánchez. Mestre e Secretario da Sección Sindical da Coruña.

O ACCESO RESTRINXIDO EN EDUCACIÓN. O que a verdade esconde.

Neste texto pretendemos amosar un resumo no acontecido cos traballadores temporais de educación na historia do ensino público español, como tras anos traballados sempre se procedeu á consolidación do persoal nos seus postos e como hoxe en día a memoria parece olvidar os feitos, ademais de parecer abandonar unha conciencia da clase traballadora entre o profesorado desunido, inmerso na competitividade neoliberal imperante de “sal ti para poñerme eu”.

Resultado de imaxes para quitate tu pa ponerme yo

As grandes OOSS durmintes e que cohabitan neste neoliberalismo feroz, deixan facer placidamente á Administración, non molestan, non saen á rúa, só loitan por mellorar as condicións dos que xa accederon ao sistema como fixos, esquecéndose das reivindicacións laborais dos temporais galegos.

E aquí a historia dos accesos restrinxidos en España , cando eran ben vistos:

“Arredor de 100.000 docentes interinos accederon por “oposicións restrinxidas” entre os anos 1997 e 1985. 20.000 Mestres accederon a ser funcionarios por “acceso directo” sen realizar oposicións. Máis de 5.000 catedráticos de instituto foron por “concurso de méritos”.

Nos BOEs dos anos 1977 a 1985 escóndese a verdadeira realidade do acceso á docencia pública en España. Foron miles os docentes que accederon por “restrinxidas” ou mediante acceso directo. Nunca houbo a dificultade que existiu agora para o acceso, aumentada cunha competitividade disparatada e a entrada en escena das academias de preparación de oposicións, custosas e moi especializadas. Tras o nefasto RD 850/93, creado polo goberno González (PSOE),dispúxose un sistema de acceso que invalidou a experiencia como pauta real de selección. Xamais os interinos, desde 1994 o tiveron tan difícil para acceder á fixeza.
Despois de revisar as listas interminables que aparecen en BOEs daqueles anos (estes últimos desde 1981), resulta curioso observar como, entre os milleiros que accederon por oposicións restrinxidas, encóntranse altos representantes políticos de todos os partidos, altos xefes de Consellerías e Delegacións, Inspectores, catedráticos de todo tipo de materias, representantes de sindicatos que agora póñense en contra das reivindicaciones dos interinos.

Ou é que antes eran xustas para eles e inxustas para os interinos actuais? – Moitos deles lanzáronos á cara a inxustiza dos nosos propósitos: e os libres (moitos dos seus fillos) que?: somos uns caras que queremos fixeza sen competir cos demais nun mesmo grao de igualdade Que infamia! Que descaro! Que cinismo! –Esqueceulles e pasado, mellor non recordalo.

Pois haberá que recordarllo…!

ANTECEDENTES DO FUNCIONARIADO DOCENTE: UN SISTEMA OBSOLETO NO SÉCULO XXI

A funcionarización de todos os corpos administrativos, tamén docentes, foi imposta mediante varios decretos polo ditador Miguel Primo de Rivera entre 1923 e 1929 co fin de acabar co drama das cesantías que se producían cando o goberno de turno cambiaba durante o período anterior en plena Restauración Borbónica.

O sistema de oposicións seguiu activo para exercer a función pública durante a II República e tras a Guerra Civil, Franco dispuxo o mesmo modelo de funcionarios por oposición para traballar no sector público, cada vez máis forte co nacionalismo estatal imposto polo réxime.

Porén, ante la falta de capital para financiar o ámbito público, a administración franquista traballou con multitude de interinos. O acceso, por aquel entón á interinidade administrativa (e tamén docente) estaba rixida polo amiguismo, a consonancia ideolóxica coas ideas do Réxime, etc.

No caso da docencia, non existía a dura bolsa de acceso que existe hoxe. Eran os catedráticos de instituto quen propoñían como interinos a persoas da súa confianza, xeralmente antigos alumnos que concluíran posteriormente os seus estudos universitarios.

Á morte de Franco en 1975, existen milleiros de docentes interinos, os antigos PNNs, que desarrolan o seu traballo en precarias condicións, sendo masivos no ámbito universitario e na docencia non universitaria. O problema da interinidade na docencia rexurde á morte do ditador como consecuencia dunha mala xestión administrativa. A interinidade é, sen dúbida, un refugallo do franquismo.

Resultado de imaxes para interinos

Pode algún exame realizado nun momento puntual determinar a validez profesional vitalicia para o desempeño dun traballo? – Evidentemente non. A experiencia e a renovación contractual tras o bo cumprimento dunha función, si. Está claro que en España, neste e parecidos aspectos, estamos máis cerca de 1929 que do século XXI.

ARREDOR DE 50.000 DOCENTES INTERINOS ACCEDERON POR RESTRINXIDAS ENTRE 1977 E 1979

O RD 161/1977 de 21 de Xaneiro (BOE de 15 de febrero de 1977) regulou o acceso á función pública docente durante os anos da incipiente democracia, entre os anos 1977 a 1979. Eran anos nos que se necesitaban profesores para a docencia pública. A pretensión do goberno Suárez (UCD) de acadar a plena escolarización levou á contratación masiva de interinos, defecto que viña arrastrando desde os tempos da ditadura franquista.

Ante a forte presión social e sindical realizada polos docentes interinos (antigos PNNs) en 1977 realizando unha gran folga indefinida, multitude de peches e manifestacións, conseguiuse a realización dun acceso diferenciado.

Resultado de imaxes para folga indefinida profesores 1977

O mencionado RD 161/77 dispuxo a saída a oposición de preto de 80.000 prazas para toda España entre os anos 1977 a 1979, regularizándose un 25% para titulados non interinos, un 25% en caso de mobilidade do grupo B ao A, (coa condición de ser mestres licenciados funcionarios con 10 anos de servizo), e un 50% de oposicións restrinxidas para interinos. Todas as prazas que non se cubrisen da quenda de mobilidade B-A (que non se cobrían) pasaban a incorporarse ao turno restrinxido.

Durante estes anos non existiu case competencia nas oposicións.

Libres e interinos competían aparte, o número de prazas que se sacaban era case similar ao número de docentes que se presentaban e os exames eran de maior facilidade: elaboración dun tema por escrito entre 6 e exposición oral dun tema elixido polo aspirante.

Ademais os méritos computábanse desde a primeira proba, sendo de 1 punto por ano durante os 5 anos anteriores e 0,5 nos anos anteriores a eses cinco. Na práctica, interinos con nota dun 2,5 na fase de oposición acadaban a praza. Ademais, se se aprobaba sen praza, pasábase automaticamente a “funcionario” en expectativa de destino para acadar o funcionariado no momento no que fose creada a praza, sen ter que concorrer de novo ás oposicións.

En 1977 foron 3.000 interinos de bacharelato e 4.000 mestres de toda España os que entraron por restrinxidas.

En 1978 foron 11.000 interinos de bacharelato e 5.000 mestres, (entre estes 1.000 docentes aprobaron sen praza, pero reconocéuselles posteriormente a súa condición de funcionario ao crearse novas prazas).

En 1979 foron 7.000 os docentes interinos de bacharelato que accederon por restrinxidas, e 10.000 de Educación Xeral Básica (E.X.B.). Neste último ano houbo incluso dúas convocatorias ante a necesidade de docentes que demandaba o sistema educativo.

Do mesmo modo hai que sumar outros miles de interinos pertencentes ao corpo de Formación Profesional (arredor duns 5.000) e mestres de taller (uns 3.000). Redondeando, foron cerca de 50.000 docentes interinos os que accederon por restrinxidas entre 1977 e 1979.

Calculamos que foron uns 35.000 docentes non interinos os que accederon por libre, pero iso si, cunha competitividade escasa, ao non ter que competir con interinos e con exames relativamente fáciles en comparación cos que existen hoxe.

Ademais, con amplas posibilidades de entrar como interinos sen outro mérito que a posesión do título ante a demanda continua de profesorado no ensino público para dar cobertura á plena escolarización que por aquel entón era o obxectivo político. O paso seguinte, nese caso, era participar nas restrinxidas para acceder ao funcionariado.

CONTINUIDADE DAS OPOSICIÓNS RESTRINXIDAS ENTRE 1979-1985: 40.000 DOCENTES INTERINOS MÁIS ACCEDEN AO FUNCIONARIADO.

Acabado este sistema de tres anos (1977-79), a realidade deparou que o número de prazas convocadas seguía sendo insuficiente. O número de interinos que engrosaran a administración pública seguía a ser alto e a demanda de profesores era continua.

Por isto, o goberno Suárez (UCD) lexislou o Real Decreto Lei 6/1979, para perpetuar o sistema de acceso por restrinxidas, que seguiron realizándose, canto menos ata o ano 1985, xustificado aínda máis cos graves problemas de falta de persoal e necesidades de concursos de traslados para os novos funcionarios, orixinados polo comezo das transferencias educativas ás Comunidades Autónomas, en principio Euskadi e Catalunya, e a partir de 1982 a Andalucía. Deste modo, encontramos numerosas oposicións restrinxidas deses anos.

Sabemos que no 1980 convocáronse y cubríronse 1.000 prazas para mestres e 1.200 prazas para agregados de bacharelato en restrinxidas. Os exames seguían a ser de gran facilidade, sumándose a experiencia desde o primeiro momento. Para o caso dos mestres, existía unha primeira proba de Fundamentos Metodolóxicos pola que o opositor desenvolvía por escrito o tema que libremente quixese dun temario ao respecto. A segunda proba consistía nunha Aplicación Didáctica, por oral tras dúas horas de preparación, dun tema da área curricular pola que se presentaba o opositor, elixido entre 1 de 3 por sorteo. Tiñas que obter unha calificación mínima de 2,5 para que se sumasen os méritos desde a primeira proba.

No 1981 foron 1250 prazas restrinxidas para mestres e 2.000 para agregados.

A partir de 1982 saían varias convocatorias anuais, con grande reserva para interinos en restrinxidas, unhas para prazas en Andalucía, Cataluña e País Vasco (xa había competencias en Educación), e outra para o territorio administrado polo Ministerio de Educación, todavía amplo. En 1982, accederon por restrinxidas 2.500 mestres e 3.300 profesores de secundaria (2.200 para zona do Ministerio e outras comunidades históricas con competencia en educación).

Resultado de imaxes para profesores interinos

No 1983 houbo 650 prazas restrinxidas de Formación Profesional, e 2.076 prazas para agregados (676 prazas para Andalucía e 1500 para outros territorios).

No 1984 quíxose rematar dunha vez co grave problema da precariedade que tiñan os interinos docentes polo que se convocaron, casi coma lei de punto final, varias convocatorias masivas con reserva de restrinxidas para interinos en Andalucía, País Vasco, Cataluña e territorio do Ministerio. En total unhas 10.000 plazas de agregados e 7.500 plazas para mestres e outros milleiros de Formación Profesional e Mestres de Taller.
No total, arredor de 40.000 prazas cubríronse por interinos en restrinxidas entre 1979 e 1985. Sumadas ás 50.000 entre os anos 1977 e 1979, máis outras convocatorias que non chegamos a encontrar (en Euskadi e Catalunya, que xa posuían o seu Boletín Oficial onde se realizaban as convocatorias), podemos confirmar que arredor de 100.000 docentes interinos accederon por restrinxidas entre os anos 1977 a 1985)

A TRANSITORIA LOXSE E AS SENTENZAS DO TRIBUNAL CONSTITUCIONAL


A partir de 1985,o sistema falla pola inestabilidade que estaban a sofrer os cadros de persoal, comezando a darse os primeiros casos de docentes suprimidos ou desprazados por sobredotación dos centros, coincidindo cunha baixada alarmante da natalidade española. A plena escolarización estaba practicamente conseguida e xa non era tan necesario un gran número de docentes. Aumentara a competitividade de forma alarmante por causa dos numerosos titulados que saían das Universidades– quen ante a dificultade no acceso vían un trato desigual a reserva de prazas a interinos. Por todos estes motivos as oposicións paralizáronse. Aíndan así en 1985 foron as últimas restrinxidas.

O volume de oposicións convocadas entre 1985 e 1991 foi pírrico, recorréndose de novo á contratación masiva de interinos – unha lacra máis do sistema funcionarial-. Así volveu a elevarse o número de interinos. En 1990 implántase a LOXSE, que trouxo maior inestabilidade de persoal ao sofrirse severos cambios de materias, itinerarios educativos, etc.. Aproveitouse para introducir nesa lei unha disposición transitoria,- unhas restrinxidas encubertas durante 3 anos (anos 91 ao 93)- que provocou o acceso duns 15.000 interinos en toda España. Porén, tampoco se solucionou o problema.

A inestabilidade aludida da LOXSE e o propio sistema funcionarial que demanda interinos para cubrir excedencias, substitucións, baixas, etc., provocou que desde o ano 1994 as oposicións convocadas volveran ser pírricas, coincidindo ademais cunha saída masiva de titulados universitarios das masificadas universidades. Volvíase repetir o eterno problema, xa claramente cíclico, dos interinos. Actualmente hai 80.000 docentes interinos en toda España e máis de 2.000 interinos na Galiza nunha calexa sen saída, ante un acceso rexido polo RD. 850/93 (de implantación socialista) que non valora a experiencia, a alta competitividade existente (imposible comparar con 1979, cando saían igual prazas que profesores había), a idade dos interinos, as cargas familiares contraídas por estes, a maior carga de traballo esixida, con lóxica, na educación actual, etc.

Outro tema aparte son as sentenzas constitucionais contra as restrinxidas. As impugnacións que levaron a cabo opositores libres e sindicatos acabaron no Tribunal Constitucional, quen descartou, nunha primeira sentenza, as restrinxidas por consideralas inconstitucionais. Pero Que di a Constitución?: o acceso á función pública debe estar rexido polos criterios de igualdade, capacidade e mérito. Esa primeira sentenza sempre foi errónea, considerando a superación de exames de alto valor académico como o criterio de valoración dos tres conceptos xuntos. As sentenzas que a seguiron, só foron copias unhas de outras. Así traballan os xuíces, que acceden ao seu corpo precisamente por unhas das oposicións máis competitivas do Estado.

É maior capacidade para exercer a función pública docente o aprobar uns exames fronte á experiencia acumulada demostrada ano tras ano, soportando unha alta mobilidade, cobrando menos, etc.?

É mérito que existan probas eliminatorias nas que a experiencia non sirva practicamente para nada, e a experiencia só se compute tras aprobar esas probas eliminatoria conformando de facto unha oposición + concurso?

Logo non é discriminatorio e desigual que hoxe en día se barallen solucións excepcionais para outros corpos (recentemente na sanidade pública) e non se contemplen as mesmas solucións para os docentes interinos?

Teñen que pagar os traballadores en precario os fallos do sistema? eran xustas as restrinxidas de 1979 e agora son inxustas?

Hai que pregarse ante o posibilismo legal –claramente erróneo para moitos- e deixar de reivindicar a estabilidade xusta dos traballadores tras acumular anos de servizo?

Non se acada a estabilidade laboral en todos os ámbitos profesionais –excepto o público para non dar exemplo- tras acumularse tres anos de traballo? – Por moito que se lle quera dar a volta, os docentes interinos actuais temos toda a razón.

As oposicións restrinxidas non só existiron en Educación, senón en todos os ámbitos das administracións públicas (Universidade, Xudicatura, Correos, Concellos, etc.). Falamos de máis de 500.000 empregados públicos, que agora exercen funcións directivas e preferentes. Foi entón xusto o seu acceso e é inxusto que pidamos agora o mesmo?

A TRANSITORIA 2007-2011

Neste período, co cambio de goberno en Galicia, fíxose un proceso transitorio que serviu para afianzar nos seus postos e mesmo a pasar de mestre a profesor de secundaria a liberados sindicais, políticos e amigos do bando contrario ao anteriormente gobernante.

Resultado de imaxes para bipartito galicia

E como non, un proceso tamén impugnado pero que conseguiu liberar a bolsa de interinos, coa circusntancia excepcional da chegada da crise en 2008, a paralización dos procesos selectivos de ningún tipo ata 2014 e a creación novamente dunha inmensa bolsa de interinos que non tiveron probas libres desde 2006, para atoparse agora cun sistema eliminatorio e que non lles ten en conta a experiencia acumulada dende aqueles anos.

ACCESO DIRECTO: MILES DE PROFESORES FUNCIONARIOS SEN OPOSICIÓNS. CONCURSOS DE MÉRITOS PARA ACCEDER A CATEDRÁTICOS. O CASO DOS PVI

Outro feito chamativo foron os 20.000 docentes de primaria que entre 1977 e 1985 accederon por “acceso directo”, é dicir sen oposicións. Accedían directamente ao funcionariado tras ser propostos polas Universidades polas excelentes notas colleitadas. Este asunto foi o que provocou as primeiras impugnacións xudiciais ao sistema de acceso, pois os candidatos elixíanse repartíndose o cupo por provincias e universidades segundo o número de matriculados, polo que mestres de algunhas universidades non accedían a pesar de ter maior puntuación que os doutras. Ademais, foi notorio que algunhas universidades inchaban as notas dos seus alumnos, para acadar máis prestixio. A partir de 1985, rexeitouse este acceso, polo que aqueles que non consolidaron a praza foron asimilados como “interinos”. Este sistema de acceso só obedecía ás grandes necesidades educativas existentes ao comezo da Democracia.

Calculamos en torno a 5.000 catedráticos de instituto de toda España os que conseguiron o acceso ás súas cátedras a través de “concursos de méritos”. Foron os mesmos agregados os que impugnaron tal sistema, polo que a partir do ano 1983 as oposicións a cátedra endurecéronse moitísimo, existindo incluso a posibilidade de acceso sin experiencia algunha previa. Quizais o máis lóxico fose que se acadase a cátedra tras acumularse moitos anos de experiencia.

Outro caso significativo é o dos actuais PVI (Personal Vario Interino). Eran mestres que daban Educación Física. Tras a creación da carreira de INEF, e la obrigatoriedade de ter este título para impartir a materia, creouse un proceso de consolidación de emprego mediante “concurso de méritos”, polo que entraron a maioría deles. A partir de 1985, tras impugnarse de novo, os que inxustamente non foron feitos funcionarios como os demais, foron asimilados como interinos. Actualmente hai sentenzas favorables para volver a incorporalos, pero a Consellería recurriuna, descartando a oportunidade de acabar co seu problema de precariedade (persoal xa de avanzada idade). Lamentable.

PERSONAXES “ILUSTRES” POR “RESTRINXIDAS”

Aparecen moitos políticos de todo corte, sindicalistas, etc., algúns dos que se mostra agora abertamente en contra de que se lles dote de estabilidade definitiva aos interinos. Polo menos, ante o cinismo demostrado, que todos saibamos que aprobaron por “restrinxidas”. Nin que dicir ten que a maioría son “liberados do xiz”. Algúns deles aprobaron ante a facilidade das probas (sobre todo nas restrinxidas entre 1977 e 1979) e non volveron exercer a docencia, indo de cargo en cargo ou cunha liberación sindical case vitalicia. Nas oposicións de 1977 aparecen mesturados libres e aprobados por restrinxidas, pero os nomeamos igual porque había tantas prazas como profesores se presentaron.

Resultado de imaxes para feijoo sindicalista

CANDO FEIJOO INTERINO SE PECHOU EN SAN CAETANO

Fai click para ler a nova

CONCLUSIÓN
Este traballo só pretende realizar un estudo histórico, documental e pormenorizado, da figura do interino nos últimos anos. Concluímos que nunca os interinos actuais tiveron máis difícil o acceso ao funcionariado, comparado co tratamento histórico máis favorable que existiu anteriormente a 1985. A interinidade é un problema cíclico, derivado da obsoleta administración funcionarial que existe en España. Non queremos ferir sensibilidades.

Parécenos xusto o que se fixo no seu día para dotar da estabilidade necesaria a uns 100.000 docentes interinos de toda España. A estabilidade laboral dos traballadores por acumulación de experiencia no seu traballo é unha causa totalmente xusta, base para levar unha vida profesional e familiar con dignidade. Consideramos que as circunstancias de precariedade de entón son as mesmas que actualmente padecen 80.000 interinos docentes de toda España. Non cabe defender que entón foi xusto e agora non. Iso é cinismo. Exiximos solucións políticas que doten de estabilidade nos seus traballos aos 80.000 interinos docentes de toda España.

Este traballo foi elaborado na súa maior parte por SADI-Cádiz e adaptado por USDG-CUT

CONCENTRACIÓN EN SAN CAETANO 15 DE XULLO

A USDG (Unión Sindical de Docentes de Galicia) somos un sindicato que vela polos dereitos do profesorado do sector público. Entre as nosas reivindicacións asumimos as demandas do colectivo de persoal temporal (interin ou substituto) ante á necesidade dun verdadeiro proceso de estabilización das/os traballadoras/es.

A Consellería de Educación anunciou no ano 2019 a realización dun novo proceso de estabilización do persoal temporal mediante a convocatoria de  ofertas públicas de emprego. Este proceso de estabilización enmárcase no acordado polo goberno central e sindicatos no xa coñecido como “acordazo”. Dito proceso de estabilización derívase das esixencias da UE sobre a necesidade de que o Estado español rebaixe a cantidade de persoal temporal traballador da administración por embaixo dun 8%, salientando a situación de abuso e irregularidade que provocaba o mantemento en precario de gran cantidade do colectivo traballador temporal público.

O devandito “acordazo” foi, e segue sendo, denunciado por multitude de colectivos de persoal traballador da administración así como numerosas organizacións sindicais de todo o Estado español. Foi cualificado como un verdadeiro ERE encuberto na administración por non teren en conta as necesidades e características do persoal temporal e polo tanto imposibilitar a estabilización. Os diversos anuncios de ofertas públicas de emprego teñen o obxectivo de cambiar unhas traballadoras por outras máis baratas, non estabilizar emprego como anunciaron. Isto únese a que, pese ao anuncio de fin de recortes nos servizo públicos, non se convocan prazas que permitan aumentar o número de traballadoras/es, están só a cubrir xubilacións e nada máis. Polo tanto, encontrarémonos cuns servizos públicos recortados en persoal e cunha gran diminución na súa operatividade pola perda de traballadoras/es con experiencia nas súas respectivas áreas. Denunciamos que o “acordazo” é unha estafa á sociedade.

Nestas últimas semanas estamos asistindo a un capítulo máis da estafa do “acordazo” en Galicia xa que a OPE do 2019 de educación, pese a presentarse como un proceso de estabilización, non asume ningunha das demandas do colectivo do persoal temporal que permita lograr a necesaria estabilización do emprego público. Polo tanto a USDG considera que isto é un atropelo manifesto aos dereitos do profesorado temporal de Galicia.

            O resultado é unha auténtica desfeita, apenas un 5-10% do persoal aspirante aproba a primeira proba, o que evidencia a existencia de cupos para pasar á segunda proba tal como esta central sindical vén denunciando nos últimos anos (https://usdgal.wordpress.com/2019/07/07/sobre-os-cupos-na-1-proba-aos-tribunais/). A isto únese a escuridade e falta de transparencia do proceso: miles de aspirantes suspensas/os que non poden saber onde fallaron nas probas porque non existen mecanismos para sabelo, descoñécense os verdadeiros criterios de avaliación das probas, a falta de anonimato como base do acceso á administración pública, os múltiples erros organizativos,….

A continuación un avance dos resultados na primeira proba en Galiza:

Resultados provisionais

Por todo isto convocamos unha concentración este próximo luns día 15 de xullo ás 12.00 en San Caetano.